گنج

شمارهٔ ۳۲۱

۳ بیت
ما را لب چشیدن صهبای وصل نیستاین باده را مگر به لب گل توان چشید
آن تنگ روزی طربم کز می نشاطبی بهره تا نگشت لبم، کی زبان چشید
یک قطره باده در ته خمخانه ام نمانداز بس که محتسب به لب امتحان چشید!