شمارهٔ ۲۸

۶ بیت

از باده پس نیامد، رنگ پریده مابرگشتگی ندارد، صید رمیده ما

دیشب به ما درآویخت، امشب ز ما عنان تافتگویی ندیده ما را، آن شوخ دیده ما

کندیم دل ز شمشاد، از بهر آن سهی قدپیوند سرو گردید، شاخ بریده ما

در عاشقی نداریم رنگی ز سرخ روییماند به شبنم گل، در خون تپیده ما

بر کشتزار امید، یک جو نمی نشیندصد کوه اگر بغلتد،از آب دیده ما

طغرا ز ما بیاموز، طرز غریب گوییهم در غزل نگه کن، هم در قصیده ما