شمارهٔ ۲۴۰ ۲ بیت پیغمبریم و ملت ما غم کشیدن استمعراج ما به عرش کدورت رسیدن است پیری رسید، چون نشود قامتم دوتا؟تعظیم میهمان، بر مردم، خمیدن است