شمارهٔ ۲۲۹
چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنیخنده گلها، هم آواز صدای گریه است
دهر شد ماتم سرای فوت مطلبهای دلچون کنم در گریه ضبط خود، که جای گریه است
همچو مینایی که می افتد نگون در بزم شوقسرزمین خنده ام در زیر پای گریه است
بس که ما را کلک قسمت کرده رنگ آمیز دردصورت دیوار ما در هایهای گریه است