گنج

شمارهٔ ۱۷

۳ بیت
ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینمنباشد دور اگر گویم نشد آن نازنین پیدا!
مشو بیهوده بر روی زمین، جویای آسایشکه این گم گشته، چون گنج است در زیرزمین پیدا
قدح کف می گشاید تا رسد دستش به گلبرگیچو مینا را شود شاخ گلی از آستین پیدا