شمارهٔ ۱۳۱

۷ بیت

ناله ها در بحر و بر دارد غریبکام خشک و چشم تر دارد غریب

تا کند پرواز، رو بر شهر خودآرزوی بال و پر دارد غریب

سیر غربت، خوار و زارش می کندهمچو گل، هرچند زر دارد غریب

گر نباشد صندل یاد وطنتا قیامت درد سر دارد غریب

در غریبی خاطر ایمن مجویهر قدم، چندین خطر دارد غریب

نی به شاهین ذوق دارد، نی به بازذوق مرغ نامه بر دارد غریب

کار نگشاید ز دستش یکقلمگر چو طغرا صد هنر دارد غریب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حس غم و غربت می‌پردازد. شاعر به بیان ناله‌ها و دردهای یک انسان غریب می‌پردازد که از دوری وطن رنج می‌برد. او آرزوی پرواز به سمت شهر خود را دارد و در این غربت، احساس تنهایی و ضعف می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر فرد درخشان و با استعداد باشد، در غربت نمی‌تواند به هیچ موفقیتی دست یابد و همواره با خطرات و دردها مواجه است. در نهایت، شاعر یادآوری می‌کند که در غریبی، نمی‌توان به آرامش خاطر دست یافت و هیچ چیز نمی‌تواند جای وطن را پر کند.