گنج

شمارهٔ ۱۰۹

۲ بیت
ناید نمکچشی چو تنور از دهان ماگردد نصیب غیر، چو شد پخته نان ما
مانند خاک شیشه ساعت، برون نرفتیک دم غبار غم ز دل ناتوان ما