شمارهٔ ۷۱
مائیم و فراق دیده ای چندبار غم دل کشیده ای چند
وارسته زنام و فارغ از ننگاز دام بلا رمیده ای چند
از شور جنون بکوه و صحراسیلاب صفت دویده ای چند
از بخت سیه ز زندگانیچون شمع، طمع بریده ای چند
صدبار بکوچه ملامتچون اشگ بسر دویده ای چند
در گوشه غم هزار نالهاز پرده دل شنیده ای چند
از باده عشق گشته سرمستدر میکده آرمیده ای چند
از بیم فریب عقل بر خویشافسوس جنون دمیده ای چند
ازمزرع عشق دانه خوردهاز دام هوس رمیده ای چند
پیراهن خود برنگ لالهدر خون جگر کشیده ای چند
افسوس طبیب روزگارتشد تیره ز نور دیده ای چند