شمارهٔ ۲۶

قافیه: هست۵ بیت

هر کسی را که چو من دیده خونباری هستمی توان یافت که در پای دلش خاری هست

دلخراش است دگر ناله مرغان چمندر خم دام مگر تازه گرفتاری هست

قفس ای کاش که بر شاخ گلی آویزندبلبلی را که بدان حسرت گلزاری هست

مایه ریزش او می رسد از عالم غیبهر کرا همچو صدف دست گهرباری هست

نیست از ضعف مرا قوت گفتار طبیبمن گرفتم که برش قوت گفتاری هست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حالتی از درد و رنج می‌پردازد که به خاطر وجود دلتنگی و حسرت در دل انسان‌ها وجود دارد. او می‌گوید که هر کسی مانند او دلی خونی و پر از خار دارد. ناله‌های پرندگان در طبیعت، نمایانگر غم و درد دیگری است. شاعر آرزو می‌کند که قفس پرنده‌ای بر شاخ گل آویزان شود، زیرا آن پرنده نیز حسرت گلزار را می‌کشد. او اشاره می‌کند که رنجش از دنیای غیبی می‌آید و این درد قابل درمان نیست، چرا که از ضعف او ناشی نمی‌شود، بلکه حقیقتی عمیق‌تر است.