شمارهٔ ۲۷
ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیمبس . . . ن غلامان نکو روی دریدیم
شلوار عروسان زره زلف گشادیمبر گنبد ترکان پریچهره خزیدیم
بس گنده مغلوک کهن را یله کردیمور گنده پی فرمان، دشنام شنیدیم
بس کودک زرین کله سیم بناگوشکو را بکله بر کله بوق کشیدیم
از بهر رضای دل این . . . ر نگون بختاز گنده کسان . . . ادن . . . نی طلبیدیم
چون نیک نگه کردیم از روی حقیقتراهی خوش و بهتر زره پشت ندیدیم
آنراه رهانید مرا از غم و غصهتا ظن نبری کاین ره بی مرزه گزیدیم
اینست جواب غزل خواجه سنائیما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم