شمارهٔ ۲۴ - هرچند که از عشق تو در کوی ملامیم
هرچند که گنگیم و کلوکیم و لکامیمتن داده و دل بسته آن دول غلامیم
دو درم بدهان کرده خریدار سه بوسیمشمشیر بکف کرده طلبکار نیامیم
اندر طلب تاز ازین کوی بدان کوینیمور کشان کرده بگرد در بامیم
در حجره تاریک من و تاز معطلاز بام بشام آمده و زشام ببامیم
چون روده خوشیده . . . س گنده نخواهیمتا در پی آن سرود و من دنبه خامیم
بابامچه . . . س نزد وام بگردنکز گردن نیمور قوی توخته وامیم
دانند همه کس که ره . . . س ره عامیست. . . ن راه خواص است، نه ما مردم عامیم
با اینهمه، در علم فرو کفتن تازانگه عامی صرفیم و گهی خواجه امامیم
تا تاز سجود آرد، بروی برکوعیمچون تاز رکوع آرد، بروی بقیامیم
زانروی که یار دل هر تاز مدامستمولای مدامیم و مدامیم و مدامیم
گوینده تازیم نه چون خواه جمالیبر هر سر نیمور قوی کرده مقامیم
این شعر بر آن شعر جمالی است که گفته استهرچند که از عشق تو در کوی ملامیم