شمارهٔ ۱۹ - ای شادی روزی که برآری پسرا ریش
زنهار به هش باش که ناری پسرا ریشتا نفکندت در غم و زاری پسرا ریش
کار کبش موی یگانه کن از آن پیشکانبوه فرود آید و کاری پسرا ریش
بر گرد زنخدان تو، ناکشته برویدهرچند که بدروی و نگاری پسرا ریش
برکن بسر ناخن تیز از دل بیرحماز بیخ دو تاری و سه تاری پسرا ریش
با حیش بگرمابه رو و روی بدان خارتا چون علم ناصری آری پسرا ریش
آخر گرمابه چه خاری زنخ از حیشاز شانه بدهلیز بخاری پسرا ریش
این هست بر آن قافیه شعر جمالیای شادی روزی که برآری پسرا ریش