شمارهٔ ۱۱ - سوزنیم
سوزنیم، موم دل و خاره . . . رپیرترین روی شکر پاره . . . ر
قاضی دعوی مرا نشنودتا نبرم سوی زنش پاره . . . ر
هر که به بیاعی من . . . ن فروختسود کند هر شب صد باره . . . ر
زیر کتان آنگه چون دانگ سنگخایه همیدارم چون یاره . . . ر
هرکه عمل کرد بدیوان منخایه برو جامگی و واره . . . ر
طفل بدم خفته بگهواره درخاسته چون دسته گهواره . . . ر
برزمی اکنون چو بغلطم، ستانساید بر کوکب سیاره . . . ر
از در نظاره نیم من ولیکهست مرا از در نظاره . . . ر
از پی تازان غریب آزمایکرده مرا از وطن آواره . . . ر
عاجز و بیچاره من گشته یارکرده مرا عاجز و بیچاره . . . ر
تاز نماندست که نسپوختمدر گذر تیزش صد باره . . . ر
بوی دهان نوش کند مغز پاکهین که حکیم آمد و سرباره . . . ر