شمارهٔ ۲۰ - ای سیمین سرو
ای جفت دل من از تو فردموی راحت جان ز تو بدردم
تا با دل و جان من تو جفتیمن از دل و جان خویش فدم
رنجی که من از پی تو دیدمدردی که من از غم تو خوردم
بر گوی و بیازمای یکبارتا بشناسی که من چه مردم
من شاخ وفا و مردمی راکی چون تو گسسته بیخ کردم
داری دل و جان دهم بعشقتدر ششدر اوفتاده نردم
ای سیمین سرو در فراقتچون زرین فال زار و زردم
بیجاده لبا زفرصت تسترخساره چو کهربای زردم
با لشگر هجر تو همه سالز امید وصال در نبردم
با آتش و آب دیده و دلگردد ز تو جوی با دو گردم
زان آب چو خاک خارمندمآتش همچو باد سردم
عشق تو بجان شگرد دارمتا عمر بسر شود شگردم