شمارهٔ ۹۵ - خطاب به خود

۴۱ بیت

تا کی ز گردش فلک آبگینه رنگبر آبگینه خانه طاعت زنیم سنگ

بر آبگینه سنگ زدن رسم ما و ماعلت نهاده بر فلک آبگینه زنگ

رنگیم و با پلنگ اجل کار زار ماآخر چه کارزار کند با پلنگ رنگ

کبر پلنگ در سر ما و عجب مدارکز کبر پایمال شود پیکر پلنگ

یکباره شوخ دیده و بی شرم گشته ایمپس نام کرده خود را قلاش و شوخ و شنگ

اصرار کرده بر گنه خود بسر و جهرنی شرم از صغیره و نی از کبیره ننگ

پرهیز نیست در دل ما جایگیر جزجائی که باخسان بسگالیم نرد ننگ

در پله ترازوی اعمال عمر ماستطاعات دانه دانه و عصیان بتنگ تنگ

میدان فراخ یافته ایم و دلیرواربر مرکب هوی و هوس بسته تنگ تنگ

با آنکه جنگ باید پذیرفته ایم صلحبا آنکه صلح باید آشفته ایم جنگ

پیران چنگ پشت و جوانان چنگ زلفدر چنگ جام باده و در گوش بانگ چنگ

چنگ اجل گرفته گریبان عمر ماما خوش گرفته دامن آز و امل بچنگ

آیینه خدای شناسی دلست و حقز آیینه خدای شناسی زدوده زنگ

ما باده چو زنگ بر آیینه ریختهو آیینه زنگ بر زده از باده چو زنگ

رومی زخان ما را در فسق و در فجورزنگی گرفت و باز به رومی سپرده زنگ

ای کردگار دوزخ تفتیده ترااز آدمی و سنگ بود هیزم و ز زنگ

ما از شمار آدمیانیم سنگ دلاز معصیت توانگر و از طاعتیم دنگ

آونگ دوزخیم بزنجیر معصیتدوزخ نهنگ و باز گنه لقمه نهنگ

ما را بهوش و هنگ زدوزخ نجات نیستوز سهم آن نهنگ نه هوش استمان نه هنگ

دنیا قمارخانه دیو است و اندر اوما منکیاگران و اجل نقش بین منگ

ایمان کلید جنت و در بی مدنگ نیدندانه نیاز گشاینده مدنگ

جای درنگ ماست بدوزخ ز عدل تووز فضل و رحمت تو بخلد برین درنگ

دریای فضل و رحمت تو موج میزندنبود روا سفینه امید ما بکنگ

ما را بهشت تست بکار و بکار نیستسر بر زدن ز خاک بهار و بهشت کنگ

در کام ما حلاوت شهد شهادتستدر مهد بسته انه بدین پود و تار رنگ

در عمر خویش بر تو نیاورده ایم شرکای بی شریک شهد و شهادت مکن شرنگ

در ملک تو پسنده نکردند بندگینمرود پشه خورده و فرعون پیس و لنگ

ما بندگان و کوس خدائی همیزنیمآگاه نی که کوس خدائیست پا به سنگ

نمرود بر گذشت بپرواز کرکسانآنجا که بیش از آن نپرد کرکس و کلنگ

از بیم چرخ خویش پرانید بر هوابا کرکسان چرخ پر کرکس و خدنگ

پیکان آن خدنگ بخون راه داده اندشد شاد و رسته شد زغریو و غم و غرنگ

فرعون شوم خر کس بازار خربزهبر اسب جهل و فتنه فرو بسته تنگ تنگ

شد میر رود نیل چو در نیل غرق شدخاشاک وار بر سر آب آمد آن خشنگ

بی آدرنگ باشد مر لنگ را عصافرعون لنگ را ز عصا آمد آدرنگ

با آن دو گنده مغز بود حشر آنکسیکز دست دیو خورده بود کوکنار و بنگ

ای سوزنی بر اسب انابت سوار شوبستان ز دست دیو فریبنده پالهنگ

ایمن مباش تا دم آخر ز دست دیوتا دیو دین ز تو نستاند بشالهنگ

بیت المقدس است دل تو بنور دینوه تا نه خوک خانه کند کافر فرنگ

هفتاد ساله گشتی توحید و زهد کوکم ژاژخای پیش مدو چون خران غنگ

بی یاد حق مباش که بی یاد کرد حقنزدیک اهل و عقل چه مردم چه استرنگ

در راه دین حدیث درشت و درست گویمفروش دین بچربک و سالوس و ریو و رنگ