شمارهٔ ۹۰ - در مدح علی بن احمد
منم منم زده در دل ز عشق یار آتشگمان مبر که یک آتش که صدهزار آتش
چو نار شد دلم از عشق ناردان لب دوستمیان دل همه چون دانه های نار آتش
هر آفریده بترسد ز آتش و دل منهمی خوهد بدعا زآفریدگار آتش
اگر نه بر ره دیو است بیهده دل منچرا چو دیو کند خیره اختیار آتش
خوش است آتش عشق من و زین معنیهمی کنم بدل خویش بر نثار آتش
نه دل قرار پذیرد نه در دل آتش عشقچه بی قرار دلست و چه بی قرار آتش
در آب دیده و تاب دلم از آنکه رخشچه آبدار گل است و چو تابدار آتش
ز دیده و دل خود کسوتی همی پوشمچه کسوتی که بود پود آب و تار آتش
ز بسکه از مژه بارم سرشک آتش گونگمان برند که دارم همه کنار آتش
دلم نگارپرستی گرفت بر رخ دوستبود سزای پرستنده نگار آتش
اسیر عشق نگاری شدم بجان و بدلکه عنبر است بدو زلف و دو عذار آتش
نگار من چو سر زلف بر عذار زندزنند گوئی در تبت و تتار آتش
حدیث زلف و عذار و تتار و تبت رابر آب مانم و در زد بهر چهار آتش
حدیث خلق خداوندگار خود گویمکه بوی مشک دهد نایدش بکار آتش
جهان جود و سخا افتخار دین که کندز بهر سوختن خصمش افتخار آتش
علی که همچو خداوند ذوالفقار زندبجان و جسم عدو در ز ذوالفقار آتش
بزرگواری کز باد خشم و هیبت اوفرو شود بدل خاک آب وار آتش
آیا سپهر معالی که از سیاست توهمی خوهد گه باشم تو زینهار آتش
ز رشک همت عالیت هر زمان بنفیرسوی اثیر فرست همی شرار آتش
از آنکه تا بکف زرفشان تو ماندهمی جدا کند از خود زر عیار آتش
وزآنکه تا نپزد خام دشمن توبود در آهن و درسنگ استوار آتش
ز بهر سوختن خصم تو در آهن و سنگاگر چه هست نهان گردد آشکار آتش
کسیکه گرد خود از حشمت تو دایره کردتفی بدو نرسد گر همه دیار آتش
بدولت تو سیاوخش وار برگذردکه خوی نیارد بر مرکب سوار آتش
بگرم و سرد زمانش بیازماید چرخچو بر یمین بودش آب و بر یسار آتش
گر از تباری یکتن دم از خلاف تو زددرافکند بهمه دوده و تبار آتش
دم خلاف تو ناچیزشان کند بدمیبرآن صفت که درافتد بمرغزار آتش
بزیر سایه سروی که دشمن تو نشستزند درخش دران سرو جویبار آتش
گل بهار که برمیدهد بدشمن توچو خار گردد واندر فتد بخار آتش
زمانه دست حسود تو بشکند چو چنارکز او سخاوت ناید چو از چنار آتش
همیشه تا نبود باد و خاک را بجهانز روی طبع جهان آب جفت و یار آتش
زباد ساری خصم تو باد رفته بخاکدر آب دیده شده غرق و در کنار آتش
بدانگهی که تو گلبرگ کامکار گریبر او فشانده چو گلبرگ کامکار آتش