شمارهٔ ۳۳ - در مدح رکن الدین تمغاج خان

۳۴ بیت

اعلی خدایگان جهان از سفر رسیدمنت خدایرا که بفتح و ظفر رسید

تمغاج خان اعظم مسعود رکن دینکز وی بسعد اکبر و اصغر نظر رسید

شاهی که ماه رایت منصور او بقدراز ماه برگذشت و بخورشید در رسید

خورشیدوار تیغ کشید و بهر کجادر ملک سایه بود بدان سایه بررسید

شاه ممیز متمیز بنیک و بدکزوی جز بنیک و بد و نفع و ضرر رسید

لشگر بحرب یاغی و طاغی دلیر کردتا باغ و بوستان ممالک ببر رسید

صیت و صدای کوس و مصافش بنصر و فتحاز شرق تا بغرب بهر بحر و بر رسید

از طعن و ضرب تیغ و سنان در صف نبردبر هر نئی صریر نهاد و بسر رسید

بر فرق دشمنان ملک تیغ بندگانشهر ضربتی ز کوی کله تا کمر رسید

سیمرغ را بتهمت طوطی چو بابزنمرکبک را ز سینه سنان در جگر رسید

اعدای شاه را بلب آمد چو درفتادآتش بمرغزار و بهر خشک و تر رسید

گردان کارزاری پیکار جوی رااز سهم شاه کار باین المضر رسید

زی مستقر شاهی خود شاه بازوارپرواز کرد و باز بدین مستقر رسید

دشمن شکار کرده و مقهور کرده خصمزاحوال او مبشر خیرالبشر رسید

شاهنشهی که جنت دنیاست حضرتشچون از سفر بحضرت نزدیکتر رسید

گرد نعال و همهمه باد پایگانشخوش چون سماع و سرمه بسمع و بصر رسید

از فر شاه جنت دنیا بخرمیبا جنت النعیم بهم در بدر رسید

اندر دل مقیم و مسافر ز عدل شاهشادی مقیم گشت چو شاه از سفر رسید

بی آنکه شاه مژده وری نصب کرده بودجان از قدوم شاه بدل مژده ور رسید

منت خدایرا که ز حظرت بقهر خصمدشمن شکر برون شد و دشمن شکر رسید

ای بر سپهر سلطنت مشرق آفتابنور تو تا بخاور از باختر رسید

هر شاهرا زمسند و گاهست زیب و فرباز از تو گاه و مسند را زیب و فر رسید

تیغ تو از قضا و قدر بهره مند بوداعدات را بلا ز قضا و قدر رسید

خون گردد آب در شمر از سهم تیغ توچون وقت آب خون شدن اندر شمر رسید

آش سیاست تو کلاغان و کرکسانخوردند و باز نوبت جنسی دگر رسید

تو کامران و خرم و خوشدل بخسرویبنشین که خسرویرا شیرین ببر رسید

افراسیاب وار زعیش آی سوی جشنکاین عیش و جشن با تو زببچه پدر رسید

ای سوزنی بمدحت سلطان گوهریگاه طویله کردن در و گهر رسید

از عسکر طبیعت و عمان خاطرتمشگ شکر گشادی و درج درر رسید

در بارگاه شه شکر و در نثار کنگاه نثار کردن در و شکر رسید

طول بقای شاه جهان خواه و مدح گویعمر طویلت ار بدمی مختصر رسید

هم در ثنای شاه زن آندم کز آن ثناعمر مدید و عیش هنی بر اثر رسید

عمر مدید و عیش هنی شاهرا سزدقطع کلام بر سخن معتبر رسید

بیش از ستاره باد شها سال عمر توهم بیش از آنکه و هم ستاره شمر رسید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف بازگشت یک پادشاه بزرگ و پیروزی‌های او می‌پردازد. شاعر با ستایش از خدا که با نصرت و پیروزی پادشاه را همراه کرده، به او لقب‌هایی چون "خان اعظم" و "شاه ممیز" می‌دهد. او با کنایه‌ای به قدرت پادشاه، از شجاعت لشکریان و شکست دشمنان سخن می‌گوید و پیروزی‌ها را با تصاویری زیبا توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر با ابراز امیدواری برای بقای عمر پادشاه، به جشن و شادی ناشی از بازگشت او اشاره می‌کند و برای او طول عمر و خوشی آرزو می‌کند.