شمارهٔ ۳۲ - در مدح تاج الدین

۱۸ بیت

ای فلک سوخته داده بر کف تاجهیچ نیکی ز تو نداشته ماج

بخت نیکت چو بچه ماج دهاندر نهاده بآستان تو ماج

دل اعدات در تنوره غمچو بخاکستر اندرون کوباج

رخ احباب تو طری چون گلخوش و شیرینتر از گلاب و کلاج

چشم بد خواه تو خلیده بخارهم بر آنسان که سیخ در تیماج

دولت از خاج گوش بنده توبنده را حلعه در کشیده بخاج

هر مرادی که داری اندر دلبتو آید چو کوز در معلاج

آن رسیده بجان دشمن توکه ز عریر علاء دین و قماج

منم آن شاعری که شعر منستحب بی قیل و قال و بی مج و ماج

گفته من حلالزاده طبعنبوم مرخسوک را بازاج

شعرائی کم آرزو کم قیمتاز در مصر تا حد طعماج

از همه شاعران منم افصحهمه را از منست بر سر تاج

همچو من شاعری بجد و بهزلنیست در روم و خلخ و قیجاج

قدر من بنده خود بود مجهولقدر دانی بدی بگیتی کاج

تا نهد فرق خار را از گلبید را تا دهد تمیز ز کاج

نیست غیر از عطای خواجه دگردرد فقر مرا دوا و علاج

صاحبا ایکه در سخا و سخنبستانی ز معن و حسان باج

به سخا و بزرگواری خویشنگذارم به دیگری محتاج

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به شکایت از بخت بد و مشکلات زندگی‌اش پرداخته و احساس می‌کند که تقدیر و زمانه به او نیکی نکرده‌اند. وی بخت خود را به کودکی تشبیه می‌کند که در آستانه‌ی خداوند ناتوان و پشیمان است. او از درد و غم درونی خود می‌گوید و زیبایی دوستانش را با گل و گلاب مقایسه می‌کند. همچنین به ناپایداری دنیا و قدرت بخت بدی که او را محاصره کرده اشاره می‌کند. شاعر خود را با دیگر شاعران مقایسه کرده و به تأکید بر مهارت و افصح بودن شعرش می‌پردازد. او نشان می‌دهد که در میان شاعران دیگر، جایگاهش بالا است و تلاش دارد ارزش خود را اثبات کند. در نهایت، از خداوند و بخشش‌ها و نعمت‌هایش می‌خواهد و آرزو دارد که دیگر نیازمند کسی نباشد. در این شعر، موضوعاتی چون تقدیر، زیبایی، غم، و خودارزشی به تصویر کشیده شده‌اند.