شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح سیدالاجل رضا
ماه صیام کرد بنیک اختری سلامبر خلعت شهنشه بر عمدة الانام
بر عمدة الانام بشادی خجسته بادتشریف پادشاه و سلام مه صیام
فرزانه سید احل مرتضی رضاآن صفوة الخلاقه و آن عمدة الامام
شاه شرف امیر خراسان که نام اوگسترده شد بجود و هنر در عران و شام
شاهی که تا دمید فلک صبح دولتشروز مراد دشمن او شد نماز شام
پرورده و گزیده شاهنشه ملوکسنجر که یافت بر همه شاهان دهر نام
آباد گشت گیتی از خلق او چنانکز شرق تا بغرب توان رفت بام بام
آنی که پادشاه جهان خسرو ملوکدر روی تو نگه نکند جز باحترام
پیغمبر خدای ترا داشت در کنارفخر القضاة مرو چنین دید در منام
تشبیه کرد چشم تو با چشم خود رسولیعنی که از منست و بمن ماند این پیام
ای در میان آ . . . بمیر بسروریچون در میان انجم بر چرخ ماه تام
آمد هلال روزه و بنمود روی خویشمانند نعل زرین از چرخ نیلفام
یعنی مرا به بین که سزم نعل مرکبتچون شهریار داد بتو مرکب و ستام
بر مرکب نشاط دل و نزهت و سروربادی سوار تا ابدالدهر شادکام
هر چند طبع سیر نگردد ز مدح توبیت دعا بگویم کوته کنم کلام
تا نام سال عام بود در نعیم و نازعمر تو باد افزون از صد هزار عام