شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح نظام الدین

۱۶ بیت

آمد از بستان دولت اهل حکمت را نسیمکز قدوم خواجه نوشه دولت آباد قدیم

شه نظام الدین میران منعم ارباب فضلدر مقام صاحب عادل عمر نعم المقیم

چون سپهر از مهر و ماه و انجم آرایش گرفتجای آن صدر کبیر از جاه این صدر کریم

شد بجنات النعیم آنصدر و ماند از وی سرایتا شد از فر نظام الدین چو جنات نعیم

حکمت آرایان روشن رأی را عقل صحیحجز بدین درگاه ننماید صراط مستقیم

هر کرا عقل صحیح است از امیران سخندر نظام الدین میران مدح او ناید سقیم

خاصه در دولت سرائی کاندر او مدحت سرایتنگ سیم اندوزد و بیرون شود با تنگ سیم

خاطر مدحت سرایان بحر دان سینه صدفمدحت صدر نظام الدین در او در یتیم

شغل دیوان حق ز باطل فرق کلک تو کندکلک ملک آرای چون فرق بشکافی دو نیم

قاف تا قاف از کفایت ذره خورشید رادر شمار آری و بنگاری بقاف و لام و میم

ار صیانت وز خیانت عاملان ملک راجوف کلک تست پنهان خانه امید و بیم

بپیش کف راد تست از غایت جود و سخادر شبه دینار رگو اکسون کسا اطلس گلیم

در امان ایزدی از غرق و حرق روزگارهمچو در آتش خلیل و همچو در دریا کلیم

همچو خورشید از فلک روی زمین زرین کندگر بیفتد سایه دست تو بر دست لئیم

بر وزیر و میر و مستوفی مدیحی نظم دادسوزنی از خاطر دراک فیاض فهیم

چون وزیر و میر و مستوفی تو باشی کی بودمدحت آرای وزیر و میر و مستوفی ذمیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره شخصیتی به نام نظام‌الدین و ویژگی‌های حکمت و فضیلت اوست. او به عنوان یک بزرگ‌مرد و صاحب فضیلت در نظر گرفته می‌شود که در زمان خود، برکات و نیکی‌ها را به ارمغان می‌آورد. شاعر توصیف می‌کند که نظام‌الدین با حضورش، فضا را بهشتی می‌سازد و از او به عنوان صدری بزرگ یاد می‌کند که به حکمتی روشن و عقل صحیح دست یافته است. همچنین از دیگر امیران سخن می‌گوید که به خاطر حکمت و فطرت درستش، تمجید از نظام‌الدین برایشان کار آسان و شایسته‌ای است. در ادامه، تأکید می‌شود که او در بین دیگر مقامات، فضایل خاصی دارد و بر اهمیت صداقت و حقیقت در دیوان حق اشاره می‌شود. در نهایت، شاعر به تمجید از نظام‌الدین و ویژگی‌های او می‌پردازد و او را به عنوان چهره‌ای با جود و سخاوت وشایسته‌ترین در میان مقامات توصیف می‌کند.