شمارهٔ ۱۲۵ - در مدح نظام الدین محمد بن علی
خدایگان جهان پادشاه ملک آرامکه امر نافذ او راست چرخ توسن رام
شهی که از خوشی و خرمی و رونق و فررنق و ارم از ملک او برنده وام
به امر نافذ مأمور پرورنده به لطفنظام داده دگرباره ملک را به نظام
نظام دین محمد محمد بن علیوزیر میران اصل و نسب امیر کرام
وراست از وزرا برتری و از امرابران نهاد که سر راست بر همه اندام
منظم از قلم اوست شغل هفت اقلیمچنانکه هفته و ماه از لیلی و ایام
بر او لیالی و ایام آفرین گویندسخنسرایان از وقت صبح تا گه شام
ایا رسیده نسیم صباح دولت توز روی مشرق چین تا قفای مغرب شام
به باغ مدح تو بلبل شود شمامه صفیرچو شمه گل خلق تو برکشد به مشام
به حق ولی نعم اهل علم و فضل توییتراست در حق ارباب علم و فضل انعام
چو خور ز گردون رخشندهای و بخشندهز بار منت تو نیست گردنی بیوام
کسی ز اهل قلم نیست از تو مکرمترز بندگان ملک ذوالجلال و الاکرام
به پیش سائل و زایر بنان تو به قلمگره نبندد پای الف به دامن لام
ملام نیست بر آن کس که بر تو گوید مدحکه بر حکیم ز مدح لئیم نیست ملام
غلام خاطر خویشم به نظم مدحت توکه هرچه خواهم ازو بیش میکند چو غلام
به چشم آرد جام جهاننمای سخنکه تا جهان سخن تو به بیند اندر جام
چو نظم مدح تو آغاز کردم اندر وقتبه من نماند راه برون شد و انجام
برآرد از صدف سینه لؤلؤ منثورکه تا به سلک درآرم به سوزن نظام
نظامیا سخن بنده نظام الدیناگر تو خوانی بهتر که من درین هنگام
که خواجه را سخن من به لحن و نغمت توچنان به گوش خوش آید که شکر اندر کام
چو سیم خام شود گر نهی سرب بر دستچو زر پخته شود گر نهی بر آهن گام
جمال گیرد شعر من از روایت توچو زر پخته شود گر چو سیم باشد خام
جهان به کام تو باد ای وزیر ملکآرایکه تا به دولت شاه جهان تو رانی کام