شمارهٔ ۴۹

۷ بیت

خاک......نیست در سر من

مرا......یارست در برابر من

ز عشق...... چه ضرورست ای برادر من

نهان چگونه کنم...چون لب خشک است و دیده تر من

نثار خاک قدمهای این...به هیچ جا نرسد تحفه محقر من

جفای چرخ و فراق ترا و جور رقیبدرین زمان چه کند این دل صنوبر من

چو غیر عشق ندارد درین جهان صوفیاگر تو صاحب دردی ببین به دفتر من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق شاعر را درباره عشق و فراق بیان می‌کند. شاعر از دوری معشوق و سختی‌های زندگی می‌گوید و می‌پرسد که عشق چه نیازی دارد وقتی که در دلش درد و رنج وجود دارد. او از خشکی لبان و اشک‌هایش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که در برابر مشکلات و بی‌عدالتی‌های زمانه، دلش همچنان به عشق وابسته است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق تنها چیز با ارزش در زندگی‌اش است و از کسی که درد عشق را تجربه کرده، می‌خواهد تا با او همدردی کند.