شمارهٔ ۴۸

۷ بیت

خطی که گشته به گرد جمال یار عیان«و ان یکاد» بود از برای چشم بدان

رخش چو آتش و بر وی سپند دانه خالبرای چشم بدست این زمان، همین و همان

ز چشم و ابروی او زاهدا مشو ایمنز ترک مست که دارد به خویشش تیر و کمان

مگر ز قامت او شمع، دوش لافی زدکه در مشافهه او را بریده اند زبان

تو زاهدا ز می ناب رخ متاب و ببیننوشته سر می این دم به برگ تاک رزان

کجاست مغبچه می فروش این ساعتکه هست در کف او درد و غصه را درمان

اگر چه صوفی بیچاره پیر شد اماهنوز در سر او آرزوی تست جوان