شمارهٔ ۴۱

۷ بیت

چشمه آب حیات است دهان یارماز لب چون شکرش کام طمع می دارم

در همه کون و مکان غیر تو دلدارم نیستجان کنم در سر و سودای تو در دل دارم

چه روم سوی گلستان و چمن را چه کنمبی تو در دیده خونبار بود گل خارم

به چمن در نظر گل منشین بی پردهکه ترا در نظر غیر رواکی دارم

عاشق زارم و جز دیدن او ای واعظبه نصیحت که کنی، باد هوا پندارم

مست این کار مرا قسمت روز ازلیگر ترا دیده بیناست مکن انکارم

همچو صوفی سر و دستار به می بفروشمجرعه ای باده به این حیله مگر دست آرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی است که شاعر از لیلی و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او به چشمه آب حیات تشبیهش می‌کند و از لذت‌هایی که از لبان او می‌برد سخن می‌گوید. شاعر به شدت دلبسته محبوبش است و بدون او احساس بی‌خودی و ناچیزی می‌کند. او در جستجوی زیبایی و سرخوشی در گلستان و چمن است، اما از بی‌حالی و غم جدایی می‌نالد. همچنین به موعظه‌ها و نصیحت‌ها بی‌اعتنا است و تنها آرزوی دیدن محبوبش را دارد. در نهایت، او به خاطر عشق و شوقش آماده است که به هر نوع فداکاری دست بزند.