شمارهٔ ۴۰

۷ بیت

من که دیوانه آن سلسله موی توامجان به لب آمده در آرزوی روی توام

نظری بر من دیوانه کن ای حور لقاکین زمان همچو پری زنده من از بوی توام

ناوک غمزه رسد تا بدل از ترک دو چشمدر تمنای کمانخانه ابروی توام

مرده در خاک چو بیچاره نهم سر بر خشتهمچنان میل دل خسته بود سوی توام

از در خویش مران رحم کن از بهر خداکه من آنجا به طفیل سگ آن کوی تو ام

سرو و شمشاد مرا در نظر آیند دو تاآه تا شیفته قامت دلجوی توام

گفت آن سرو گل اندام که چونی صوفیای مراد من بیچاره دعاگوی توام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر عشق و آرزوی عمیق خود نسبت به محبوبش را بیان می‌کند. او خود را دیوانه‌ای می‌داند که به شدت در انتظار دیدار معشوق است و جانش به لب رسیده است. او از معشوق می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد و به زیبایی‌هایش اشاره می‌کند. شاعر رنج و حسرت ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که حتی در حالتی مرده و بی‌جان، باز هم دلش به سوی محبوبش می‌تپد. او از محبوب می‌خواهد که او را از در خود نراند و ابراز می‌کند که نهایتا او به عشق خود وفادار است و دعاگوی محبوبش است. در کل، شعر نمایانگر عشق عمیق و بی‌پایان شاعر نسبت به محبوبش است.