شمارهٔ ۴

۷ بیت

جستم بسی و سعی نمودم، به هیچ بابیاری نیافتم به جهان بهتر از کتاب

غیر از صراحی می صافی و روی خوبگر خسرو زمانه بود زو کن اجتناب

آمد خیال دوست مرا دوش در نظرچون من که دید در همه دنیا شب آفتاب

در دل نشسته مهر رخ او به جای جانآری، چو جای گنج بود منزل خراب

هجران آن نگار عذابی است بس الیمبا دیدن رقیب عذابی است بر عذاب

در دور چشم مست و لب می فروش اوزهاد شهر روزه گشادند از شراب

در چنگ غم بساز تو امروز صوفیااز حد گذشت ناله ز آه تو چون رباب

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جستجوی حقیقت و دانایی می‌پردازد و می‌گوید که در میان همه چیزها، هیچ چیزی بهتر از کتاب نیست. او اشاره می‌کند که زیبایی و خوشی در دنیا محدود به ظواهر است و اگرچه ممکن است برترین فرد زمان هم باشد، بهتر است از او دوری کرد. همچنین، او به یاد دوستش می‌افتد و احساس می‌کند که عشق او در دلش مانند گنجی پنهان است. هجران و دوری از محبوب برایش بسیار سخت و عذاب‌آور است و در حضور رقیب نیز عذابی دیگر بر او می‌گذرد. در نهایت، شاعر به عیش و نوش و لذت‌هایی که زهاد از شراب می‌گیرند، اشاره می‌کند و به صوفیان توصیه می‌کند که از غم‌های خود آزاد شوند.