شمارهٔ ۳۵

۷ بیت

بدان امید که ناگه ببینم آن رویشبه هر بهانه برم روزگار در کویش

ز شوق دیدن خالش کشیم ناله و آهمن شکسته چها می کشم ز هندویش

کشیده نیل بر ابرو ز بهر چشم بد اونظر کنید چو نو شد هلال ابرویش

به کوی خویش دهد صد هزار سر بر بادز بام قصر چو افتد نظر به هر سویش

دگر امید خلاصی مدار در عالمدلا شدی چو اسیر کمند گیسویش

چه جای من که دل از زاهدان گوشه نشینبه سحر می برد آن غمزه های جادویش

به سر ندارد از آن مه، به سر رود صوفیبه کوی او به تمنای دیدن رویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که بیانگر longing (آرزو و اشتیاق) عارفانه و عاشقانه است. شاعر به امید دیدن معشوقش، هر بهانه‌ای را برای رفتن به کوی او پیدا می‌کند. او از شوق دیدن چهره معشوقش ناله و آه می‌کشد و شکایت می‌کند از تحمل درد و دوری. زیبایی‌های معشوق، مانند ابرو و چشمانش، او را مجذوب کرده و به او احساس اسیری می‌دهد. شاعر به زاهدان گوشه‌نشین اشاره می‌کند که از جذبه‌های معشوق بی‌بهره‌اند و تنها اوست که تمام احساساتش را به او می‌بازد. در نهایت، او به سردرگمی و بی‌قراری‌اش در طلب دیدن روی معشوق اشاره می‌کند.