شمارهٔ ۳۱

۷ بیت

ساقیا عید صیام آمد و هنگام بهاربه علی رغم صراحی شکنان باده بیار

از سر کوی تو هرگز نروم سوی چمنبی جمال تو بود در نظر من گل خار

عمر چون باد وزان است و فلک حادثه زایچون دمی خوش گذرد با تو غنیمت می دار

حالیا این دو سه دم را تو بیا خوش گذرانچون نداری خبر از خاتمت و اول کار

آن که بودست دلا، پیر خرابات کجاستدست در دامن آن اهل کرم زن زنهار

غم دنیا چه خوری باده خور و شاد بزییک نصیحت بشنو عمر نباشد چو دوبار

صوفی از صحبت ناجنس برو رنجه مباشمثلی هست که از مار چه زاید جز مار