شمارهٔ ۲۹

۷ بیت

بیا که عید صیام است و باز فصل بهارغم زمانه بدل کن به باده گلنار

چو دهر حادثه زای است و عمر مستعجلاگر تو مست نباشی چرا شوی هشیار

سبوی باده به دست آر با پری روییچه مانده ای تو گرفتار جبه و دستار

خمار باده لعل لبان او دارمدرین خمار تو ساقی صراحیی زخم آر

به خواب، لعل لبان تو دوش می دیدممراست این شرف آری ز دولت بیدار

ز یمن عشق تو گشتم غنی بحمداللهمراست چهره زرین و دیده دربار

به روز واقعه در دامن تو آویزدبروید از گل صوفی مستمند چو خار