بخش ۹۹

۱ بیت

تا مرا واله آن سرو روان ساخته اندمهر او را وطن اندر دل و جان ساخته اند

در جواب او

تا ز گندم به جهان گرده نان ساخته اندجای او را وطن اندر دل و جان ساخته اند

سر اسرار محبت که نهان در گیپاستدر رخ کله نگر نیک عیان ساخته اند

قد رناج بلائی است که در روی زمینظاهرا فتنه این خلق جهان ساخته اند

زلبیا خاتم حوران بهشتی است مگربه جهان بهر دل خلق روان ساخته اند

دعوتی هست دگر، قتلمه او را نام استدل مجروح مرا مرهم از آن ساخته اند

دل مسکین مرا بر رخ جانپرور نانچه کنم آه که این دم نگران ساخته اند

همه کس را نشود دولت بریان روزیهمچو صوفی ستم دیده به نان ساخته اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و شوق عمیق به معشوق است. شاعر به توصیف اثرات محبت و زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و می‌گوید که عشق او در دل و جانش نشسته و به نوعی خانه کرده است. او اشاره می‌کند که نان و زندگی انسان‌ها از کار و تلاششان به وجود می‌آید و محبت او درمانی برای دل جریحه‌دارش شده است. همچنین به ناتوانی و سختی‌های زندگی افراد اشاره می‌کند و از این می‌گوید که هر کسی این نوع خوشبختی را تجربه نمی‌کند، شبیه به صوفیانی که در زحمت هستند. به طور کلی، این شعر ترکیبی از زیبایی‌های عشق و دشواری‌های زندگی انسان‌ها را به تصویر می‌کشد.