بخش ۹۷

۱ بیت

تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کارراستی باید، نه بازی صرف کردم روزگار

در جواب او

بهر بغرا در جهان هر کس نهد دیگی به باریارب این توفیق را گردان رفیق، ای کردگار

کی بود یارب که در دستم فتد بریانییتا من تنها بر آرم از دل و جانش دمار

تا که بریانهای فربه چون به چنگ افتد مرابهر کنگر ماس باشد در دل من خوار خوار

فی المثل در معده ام گر جا نماند یک نفسهمچنان با صحن بغرا دل بود امیدوار

بعد مرگم ای که خواهی داد حلوائی به کسهم به من ده این زمان اکنون که هستم در دیار

کارم از یک کاسه بغرا نمی گردد تمامباری از دفع ضرورت کمترینه دو تغار

چون ندارد صوفی مسکین به غیر اشتهامی گذارد این سخنها را به عالم یادگار

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به غم و تنهایی شاعر اشاره دارد. شاعر در ابتدا از نبودن یاری و بی‌کاری خویش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که زندگی را تنها بازی نمی‌بیند. او از خداوند درخواست می‌کند که به او توفیق دهد تا در این دنیا به خوبی زندگی کند. شاعر به غذا و دلخوشی‌های مادی نیز اشاره می‌کند و از مشکلاتی که ممکن است در آینده پس از مرگ برای او پیش آید، نگران است. او به این نکته اشاره می‌کند که اعمال و تلاش‌هایش ممکن است هیچ فایده‌ای نداشته باشد و در نهایت، یادداشت‌هایش به عنوان یادگار باقی بماند.