بخش ۹۶

۱ بیت

فضل خدای را که تواند شمار کردیا کیست آن که شکر یکی از هزار کرد

در جواب او

هر کس که دیگ قلیه برنجی به بار کردفضل خدای را به جهان آشکار کرد

دیگ هریسه آن که به شب کرد سر به دمدم خور تو ای عزیز که فکر نهار کرد

غافل مشو ز پختن بغرا که گفته اند«مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد »

آن کو نپخت کله وگیپا امید داشتدانه نکشت ابله و دخل انتظار کرد

جانم ز عیش هر دو جهان گشت بی خبرروزی که صحن قلیه برنجی دو چار کرد

پرهیز کن زگشنگی و گرده شعیرجنت چو جای مردم پرهیزگار کرد

صوفی اگر چه اطعمه گوید مکن تو عیبگویم بیان نعمت پروردگار کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به ستایش و قدردانی از خدای متعال و نعمت‌های او پرداخته است. شاعر به ناتوانی انسان در شمارش نعمت‌های خدا اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند شکر یکی از هزاران نعمت خدا را به جا آورد. او به اهمیت کار و تلاش در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که تنها کسانی که زحمت می‌کشند، به فضل و رحمت خدا دست می‌یابند. همچنین بر می‌گرداند که پرهیز از بخل و گرفتن زحمت در زندگی، به نعمت‌های الهی منجر می‌شود و تأکید می‌کند که زهد و ساده‌زیستی باید مستمر باشد. در نهایت، شاعر به نعمت‌های بی‌شمار خدا اشاره کرده و از صوفیانی که به نعمت‌ها اشاره می‌کنند، می‌خواهد که به عیب‌جویی نپردازند و در عوض، نعمت‌های خداوند را بشناسند و شکر گزارند.