بخش ۹۵

۱ بیت

دریچه ای ز بهشتش به روی بگشاییکه بامداد پگاهش تو روی بنمایی

در جواب او

به صبحدم چو سر دیگ کله بگشاییز بوی خوش همه آفاق را بیارایی

چنان ربوده دل از من جمال نان تنککه نیست یک نفسم طاقت شکیبایی

چو هست طلعت جانبخش بکسمات لطیفچه حاجت است که آن ماه را بیارایی

به نازکی و ملاحت چو زرد چینی نیستهمین بود به لطافت، کمال رعنایی

برو که شاهد بازاری است بریانیوفا مجوی تو ای دل ز یار هر جایی

به قند سوده سخن گفت دی مزعفر ماکه تو چو عمر عزیزی، از آن نمی پایی

ز جوع نیست بلائی بتر چو صوفی رابزرگوار خدایا به لطف ننمایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبی می‌پردازد که عشق و شوق را در دل شاعر بیدار کرده است. شاعر از دریچه‌ای بهشتی صحبت می‌کند که در آن محبوبش، در بامداد، جلوه‌گر می‌شود. بوی خوش او تمام فضا را پر می‌کند و دل شاعر را به شدت تسخیر می‌کند. او می‌گوید که زیبایی محبوبش به قدری دل‌انگیز است که نیازی به زیبایی‌های اضافی ندارد. شاعر به عشق و وفای واقعی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید به دنبال وفا از کسی بود که دلش خالی از محبت است. در نهایت، او از خداوند درخواست می‌کند که به او لطف کند و از درد جدایی و فراق رهایی یابد.