بخش ۹۳

۱ بیت

آیم به نهانی به سر کوی تو هر شبجویان لب لعل تو ای دوست لبالب

در جواب او

هر چند که نان است در آفاق مقربخواهد دل من صحنک پالوده لبالب

از گرده ما هست مه چارده دریابوز شمسی ما شمس فلک آمده در تب

این حسن و ملاحت که بود نان تنک راگویا مگر از آب حیات است مرکب

ای دل چو مقیم حرم مطبخیانیمی باش در آن کعبه مقصود مودب

ما را مکن امروز فراموش، کدک گفتهر چند که حلوا و برنج است مقرب

ای دل مکن از قلیه کدو دعوی سیریچون دعوتیان را بود این کفر به مذهب

دایم دل صوفی به برنج است و به حلوااین مرتبه عالی است زهی خوبی مشرب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آرزوی وصال محبوب است. شاعر هر شب به یاد محبوب خود به سراغ او می‌آید و از زیبایی‌های او لذت می‌برد. او به دل خود می‌گوید که با وجود تمام لذات دنیوی (مانند نان و غذای خوشمزه)، حقیقت لذت واقعی در عشق و وصال محبوب نهفته است. شاعر به مقایسه زرق و برق و زیبایی‌های ظاهری با لذت‌های حقیقی می‌پردازد و بر اهمیت عشق و روحانیت تاکید می‌کند. در نهایت، او به دلش توصیه می‌کند که از دنیا غافل نشود و همواره به یاد محبوب باشد.