بخش ۸۹
سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوستقیمت هر کس به قدر همت والای اوست
در جواب او
تا به بریانی که صد جان در جهان شیدای اوست«سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست»
چون هریسه فارغ است از روغن و سوز درونزان همه فریاد مشتاقان ز استغنای اوست
فتنه آن گرده نانم که از سودای اودر میان شهر در هر گوشه ای غوغای اوست
بر رخ پالوده گر باشد هزاران خط و خالاز هوای گرده گندم که را پروای اوست
گر ز شوق دنبه بر زناج گشتی مبتلیدر بلا تسلیم شو، کان هم ز مرهمهای اوست
چون دل من، بنده بریان شد و غم حاصل استمایه شادی همه از دولت غمهای اوست
تا ز وصل نان و بریان صوفی مسکین جداستگوئیا غمهای عالم بر تن تنهای اوست