بخش ۷۹

۱ بیت

کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرستکه نا امید نباشی که عاقبت خیرست

در جواب او

دلم که در پی بغرا همیشه در سیر استچه پخته کار غنیمی که داعی خیرست

دل گرسنه من دوش گفت با بریاندرآ در آی که این خانه خالی از غیرست

چرا رود سوی مطبخ روان دل من گفتبه دانه های برنج او اسیر چون طیرست

روم به خدمت خباز، زان که هر روزیبه نو چو خوردن نان رسم این کهن دیرست

عجب مدار که صوفی رسد به دعوت عامکه از برای همین کار خاصه در سیرست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره امید و ناامیدی است و از یک مسیحا صحبت می‌کند که می‌گوید نباید ناامید بود، چون عاقبت خوب خواهد بود. گوینده(شاعر) دلش در جست‌وجوی عشق و توجه است و به این نکته اشاره می‌کند که دل گرسنه او دیروز با غذایی که بوی خوشی داشت، صحبت کرده است. او به شکلی نمادین دوست دارد به آرامش و سیر شدن برسد و به میزبانی که روزانه نان تازه تهیه می‌کند، رجوع کند. در نهایت، نکته‌ای گنگ در مورد دعوت صوفی از دیگران و اهمیت توجه به این دعوت به چشم می‌خورد، که نشان می‌دهد در زندگی معنوی نمی‌توان به دعوت‌های عمومی اکتفا کرد و باید به جست‌وجوی معنای خاص و عمیق‌تر پرداخت.