بخش ۷۲

۱ بیت

در سر زلف تو تنها نه دل شیدا رفتجان و سر نیز به هم در سر این سودا رفت

در جواب او

در پی صحنک کاچی، نه دل شیدا رفتجان سودا زده هم در سر این سودا رفت

دل سودا زده چون بوی مزعفر بشنیدپیش ازو روح، روان از پی خوردنها رفت

بهر پالوده که آیند به استقبالشدر میان دل و جان نیز بسی غوغا رفت

جستم اکرا قدحی، قلیه رنگین«لا» گفتوه چه گویم که چها بر دل از آن «لا، لا» رفت

هر که از نان و عسل معده خود سیر ندیددیده بینا به جهان آمد و نابینا رفت

اشتیاقی که مرا بود به حلوا و برنجاز سرم آن همه از دولت گندم وا رفت

سر به کونین فرو ناورد از عیش و نشاطهمچو صوفی شکم هر که پر از حلوا رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شیدایی است که شاعری در آن به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. در ابیات ابتدایی، شاعر از دست دادن دل و جانش به خاطر عشق صحبت می‌کند. او همچنین به تجارب عاشقانه‌اش و شادی‌ و غم‌های ناشی از آن اشاره دارد. در ادامه، شاعر به تمایلات و اشتیاقش برای خوراکی‌هایی مانند حلوا و برنج پرداخته و تأثیر آن بر روح و جسمش را بیان می‌کند. او حسرتی دارد که به خاطر علاقه‌اش به مواد لذیذ، از لذات عمیق‌تر زندگی غافل شده است. به‌طور کلی، این شعر به تضاد بین لذت‌های دنیوی و عشق عمیق پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه اشتیاق‌ها می‌توانند بر روح انسان تأثیر بگذارند.