بخش ۶۱

۱ بیت

زلف بر عارض زیبای تو حالی داردکیست در شهر که او چون تو جمالی دارد

در جواب او

صحن فرنی است که فرخنده جمالی داردنه چو پالوده که زلف و خط و خالی دارد

عزم همصحبتی قیمه بود اکرا رادلم از غصه این قصه ملالی دارد

در زمانی که بود چشم تو سرخ از سبزیصحن ماهیچه بر قیمه چه حالی دارد

طاس شیر و شکر از لطف شما می خواهمچه کنم ماس بقر را که سفالی دارد

ترشی و آش سماق ار چه عزیزند ولیکهمچو بریان که درین شهر کمالی دارد

بامدادان سوی بازار خرامان بگذربنگر کله بریان چه جمالی دارد

هر کسی را ز ازل گشته مقرر هنریصوفی و اطعمه او نیز خیالی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه‌ای می‌پردازد که شاعر در چهره محبوبش می‌بیند. شاعر به دیگران می‌گوید که هیچ‌کس در شهر به زیبایی محبوب او نیست. او از زلف و حالت‌های او که بیانگر زیبایی‌اش هست، سخن می‌گوید و به قیاس‌های متفاوت با غذاها و دیگر اشیاء می‌پردازد. شاعر از درد و غصه‌ای که در دل دارد و نبود هم‌صحبتی قیمتی می‌گوید. در انتها به هنرهای مختلف انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی در زندگی هنری دارد که از ازل برایش مقرر شده است.