بخش ۵۸

۱ بیت

خدا را کم نشین با خرقه پوشانرخ از رندان بی سامان مپوشان

در جواب او

چو داری مال چون بریان فروشانز من بشنو بنوش و هم بنوشان

بیا از حله نان تنک بازقبائی دوز و بریان را بپوشان

تراکم کاسه گر خواهی نخوانندز حلوای عسل دیگی بجوشان

ز حلوا در دلم افتاد آتشبه آب این آتش ما را فروشان

ز شوق صحنک بغرای میدهچو دیگ قلیه ام اکنون خروشان

به گیپا و کدک صوفی اسیرستبرو ای مطبخی اکنون بکوشان

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نقد زهد ظاهری و خودساختگی صوفیان می‌پردازد و تأکید می‌کند که خداوند را باید در دل رندان و اهل خوش‌گذرانی جستجو کرد، نه در چهره‌های زهدورز و خرقه‌پوش. او به شیوه‌ای استعاری از مسائلی چون مال و ثروت صحبت می‌کند و دعوت به نوشیدن و لذت بردن از زندگی می‌کند. همچنین به عشق و شور درونی اشاره دارد که به مانند آتش در دلش شعله‌ور است. در نهایت، او از مطبخی می‌خواهد تا برای تهیه غذا و لذت‌آفرینی فعالیت کند و به شور و شوق زندگی ادامه دهد.