بخش ۵۶

۱ بیت

تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاستجان رمیده بین که گرفتار صد بلاست

در جواب او

دل در کمند حلقه زنجیر زلبیاستجانم اسیر گرده نان است، آن کجاست

از خورده های قند چه گویم که این زماندر دیده های اشک فشانم چو توتیاست

ماقوت اگر شود من بیچاره را خوش استحلوای تر که مرهم دلهای ریش ماست

آشی که هست قلیه زنگی غلام اودانی و گرنه با تو بگویم که ماسواست

ای نان گرم از من مسکین سلام گویزناج را که آن قد و بالای او بلاست

از پیش مطبخی نروم جانب حکیمبیمار جوعم و نخوداب این زمان شفاست

سیری ز نان میده و پالوده عسلاکنون مگو به مذهب صوفی که این خطاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مضامین عشق، جدایی و نیاز به غذا اشاره دارد. شاعر از دل‌مشغولی‌هایش به زلف محبوب سخن می‌گوید و اینکه چگونه این عشق او را در دام و بلا گرفتار کرده است. او فراموش کرده که جانش در جستجوی نان و غذاست، و فرار از آنچه که برایش ضروری است، می‌تواند او را رنجور کند. شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و از خوراکی‌هایی چون قند و حلوا یاد می‌کند که مرهم دل‌های شکسته است. او همچنین به وضعیت نیازمندانه‌اش و دل بستگی به نان گرم اشاره دارد و در نهایت، به جستجوی غذا برآمده و نسبت به مسلک‌های دیگر هشدار می‌دهد.