بخش ۵۰

۱ بیت

بوی سنبل ز دم باد صبا می آیدخوش دلم هر چه از آن یار به ما می آید

در جواب او

بوی حلوای تر این دم ز کجا می آیدکه مشام من از آن بو به نوا می آید

تکه گوشت نهادم به دهن دل گفتاشاه بنگر که به سر وقت گدا می آید

می رسد کاسه اکرای عدس، نان تنکبا حذر باش که آشوب و بلا می آید

دل که بیمار شد از آرزوی قلیه برنجبا عسل گرده کنون بهر شفا می آید

از بیابان عدم می رسد اکنون ریواجمکنش عیب اگر بی سر و پا می آید

گویم اوصاف کمال و صفت شربت قندکه به پرسیدن صوفی به صفا می آید

می رسد بوی کباب از حرم مطبخیانتو مپندار که از باد هوا می آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر بویی خوش از سنبل به مشام می‌رسد و شاعر از آن لذت می‌برد. او به یاد محبوبش می‌افتد و از خود می‌پرسد که بوی دلپذیر حلوای تازه از کجا می‌آید. دلش به آرزوهایش بیمار است و با اشاره به غذاهای خوشمزه، عطر و طعم را به تصویر می‌کشد. شاعر تأکید می‌کند که نباید به آنچه از دنیای غیر واقعی می‌رسد، ایراد گرفت، چرا که بوی خوش و زیبایی‌های واقعی، به زندگی می‌آید. در نهایت، او به اوصاف جذاب و خوش طعم غذاها اشاره می‌کند و از لذت آنها صحبت می‌کند.