بخش ۴۱

۱ بیت

مهر جمال یار که چون روح در تن استمنت خدای را که نهان در دل من است

در جواب او

امروز روز کاچی و دوشاب و روغن استمرغان برف را چو به دنیا نشیمن است

گر جوز مغز سوده بود روی باش اوبی شک بدان که مرهم جان و دل من است

ای مطبخی مدار تو دوشاب ازو دریغکاین آب دار چون جسد، آن روح این تن است

تخم گیاه چون نکند در میان اوهر مطبخی که پخت یقین دان که دشمن است

همکاسه را چو رغبت کامل نیافتمبی دولتی اوست ولی دولت من است

هر کس نخواهد و نکند فکر کاچی ایمردش مخوان که در دل مردان کم از زن است

صوفی به غیر لوت زدن هیچدان بودآری نصیب او ز ازل باز این فن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و وابستگی عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر به نقش حیاتی معشوق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و او را مانند روحی در تن خود می‌داند. روزی را توصیف می‌کند که همگان مشغول آماده‌سازی غذاهایی مانند کاچی و دوشاب هستند، اما برای او معشوق اهمیت بیشتری دارد و او را مرهم جان و دل خود می‌شمارد. شاعر تأکید می‌کند که هر که به عشق و غذای روح توجه نکند، نمی‌تواند مردی کامل باشد. همچنین به معنای عمیق دل‌باختگی و درک از عشق واقعی می‌پردازد و می‌گوید کسی که به این عشق و نکات معنوی نپردازد، در حقیقت از فرهنگ و فضیلت دور است.