بخش ۴۰

۱ بیت

رسید فصل بهار و جهان گلستان شدگریست ابر بهاری و باغ خندان شد

در جواب او

کسی که معده او پر ز نان و بریان شداگر کیمنه گدائی بود، که سلطان شد

ز گریه ها که همی کرد دوش بریانیعلی الصباح به رغمش برنج خندان شد

بشوی دست و پس آن گه طواف مطبخ کنکه بی طهارت ظاهر، به کعبه نتوان شد

ببرد ه است به دزدی دلم چو بریانیاز آن بدار، چو دزدان گهی به زندان شد

ز قعر صحن برآورده مرغ بریان سربه روی سفره و در نان میده حیران شد

برنج را چو ز روغن رسید مالشهاعجب مدار که آشفته و پریشان شد

دل شکسته صوفی مثال پالودهز شوق صحنک فرنی قند لرزان شد

خلاصه

هوش مصنوعی: با آمدن فصل بهار، طبیعت شکوفا می‌شود و باغ‌ها شاداب می‌گردند. ابر بهاری می‌بارد و همه جا را گلستان می‌کند. در این میان، به کسی که از پر بودن شکم خود لذت می‌برد اشاره می‌شود. همچنین، از روز گذشته و دوش می‌گوید که با گریه کرده، حال صبح به نیکی به روز رسیده و حالش بهتر شده است. شاعر به طهارت و پاکی در عمل اشاره می‌کند و تأکید دارد که بدون طهارت نمی‌توان به کعبه نزدیک شد. او همچنین از دزدی دل خود می‌گوید که در پی یک لقمه خوب در حال تقلاست. در ادامه، توصیفی از غذاها و آثارشان بر روح و دل شخص می‌آید که نشان‌دهنده عشق و شور و شوق او به غذاهای لذیذ است. این اشعار تصویر زیبایی از بهار و عشق به زندگی و خوراک را ترسیم می‌کند.