بخش ۲۳

۱ بیت

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

در جواب او

نهی بر بار در پیشم چو روزی دیگ حلوا رازغم اندر امان سازی دل مسکین شیدا را

اگر روزی به چنگ آید مرا صحنی زماهیچهبه بوی قلیه اش بخشم جهان و ملک عقبی را

هزاران جان مشتاقان فدای مطبخی باشدبه پیش سفره برداران گر آرد صحن بغرا را

دل پژمرده ما را حیات از بوی نان باشدبیار ار نیستت باور، ببین فعل مسیحا را

چنان مشتاق بریانم که در بازار طباخاننمی دانم من مسکین که تا چون می نهم پا را

اگر یک خوشه انگوری به دست افتد مرا، فخریبه چشم اندر نمی آرم دگر عقد ثریا را

شمیم قلیه و بغرا چو روزی بشنود صوفیشود مست و دهد بر باد تسبیح و مصلی را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جذابیت و دلربایی یکی از دختران زیبای شیراز اشاره می‌کند و از عشق و آرزوی خود برای او می‌گوید. او به گونه‌ای توصیف می‌کند که اگر آن دختر دل او را به دست آورد، حاضر است هر چیزی از جمله شهرهای معروف سمرقند و بخارا را به او ببخشد. شاعر همچنین با استفاده از تصاویری از غذاهای خوشمزه و عطر آنها، به رضایت و شوق خود برای این عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که بوی نان و خوشمزه‌جات نشاط و زندگی را به دل او می‌دهد. در نهایت، او به شدت اشتیاق و تمایل خویش به این غذاها و عطرهای خوش اشاره می‌کند و می‌آورد که این اشتیاق او را به حدی می‌رساند که به دیگر چیزها توجه نمی‌کند.