بخش ۲۰

۱ بیت

زشوق آن رخ زیبا همی کشم آوخدل جراحت من بین و سینه لخ لخ

در جواب او

شمیم قلیه و بغرا وزید از مطبخمشام جان مرا تازه ساخت این، بخ بخ

دلا چو تازه کند جان به فصل تابستانمباش غافل از آن بکسمات و شربت یخ

چنان عدوی تن جانفزای بریانمکه گر به دست من افتد بسازمش لخ لخ

ز اشتیاق حلیم و هوای قلیه برنجبه پیش مطبخیان می کشم هزار آوخ

مرا به صبر مفرما ز زلبیای عسلکه هست نازک و شیرین و صبر اوست چه تلخ

به پیش اطعمه خواران به معده آتش جوعهزار بار فزونتر ز آتش دوزخ

شود به صومعه صوفی مقیم، پنجه سالاگر چه روزنه ای وا کنند از مطبخ

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار درباره اشتیاق و عشق به غذا و لذت‌هایی که مطبخ و آشپزی به همراه دارند، سخن می‌گوید. شاعر از زیبایی‌های یک چهره صحبت می‌کند و به جراحت دل خود اشاره دارد. بوی خوش غذا از آشپزخانه به مشام او می‌رسد و او را شاداب می‌کند. به او یادآوری می‌شود که در تابستان از نوشیدنی‌های خنک غافل نشود. شاعر از محبت و جذابیت غذاهای سنتی مانند حلیم و قلیه برنج سخن می‌گوید و می‌گوید اشتیاق او به این خوراکی‌ها همچون آتش در دلش می‌سوزد. همچنین او از تلخی انتظار برای لذت بردن از یک خوراکی شیرین مانند زلبیا می‌گوید و بر اهمیت غذا در زندگی تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به سادگی روح و جسم انسان و نیاز به تغذیه اشاره می‌کند و می‌گوید حتی یک صوفی برتر از آتش دوزخ به جستجوی غذا می‌افتد.