بخش ۱۳

۱ بیت

دوای غم نتوان ساخت جز به باده نابمرا به لطف خود امروز ساقیا دریاب

در جواب او

سحر چو طلعت زناج دیدم اندر خوابز شوق آن دل بریان جگر شدست کباب

علی الصباح به از کوزه عسل باشدبه پیش خاطر مخمور کاسه سیراب

چه خوش بود به جهان سایه بان نان تنککه میخ او ز گرز باشد و لغانه طناب

دلم چو خسته جوع است می کنم پرهیزبیار گرده بریان و شربت عناب

به خانقه نشود نان تمام، می ترسممکن تو عیب اگر می روم به عین شتاب

چو دید کله بریان به نان شمسی ضمنه شرم کله قندست این زمان دریاب

مکش تو منت دو نان چو صوفی مسکینبه نان خشک قناعت کن و به کوزه آب

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به موضوع غم و شادی اشاره دارد و از دل‌تنگی شاعر برای دستیابی به شادی و آرامش سخن می‌گوید. او می‌گوید که تنها داروی درد و غم، نوشیدن باده ناب است و از ساقی طلب کمک می‌کند. در ادامه، شاعر از خواب و احساساتی که هنگام دیدن چهره معشوق داشته، سخن می‌گوید و به تصویرهای طبیعی و دلپذیر اشاره می‌کند. همچنین از غذاهای خوشمزه و لذت‌بردن از زندگی چیزهایی می‌نویسد و در پایان به وضعیت سختی که صوفیان با آن مواجه‌اند، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نباید به چیزهای کوچک و عیوب دیگران خرده گرفت. در کل، غزل به جستجوی لذت و شادابی در زندگی و همچنین نگاهی به رنج و سختی‌های آن پرداخته است.