بخش ۱۲

۱ بیت

دانی مراست از لب دلدار آرزوای بخت چاره ساز کرم کن بیار زو

در جواب او

چشم مرا به طلعت نان است آرزوای مطبخی به لطف کرم کن بیار زو

برداشتی چو خوان صبا هم به شب زپیشزنهار ای عزیز چنین برمدار زو

موجود شد چو نان و عسل ای عزیز منآب خنک اگر نبود از خم آر زو

در دین لوت خواره غدد هست لایجوزبر ساز سفره را تو ز نان بیشمار زو

از شوق سیب دل شده بیمار، گفتمشباشد ترا امید بهی از انار زو

دل در بلای قامت زناج مبتلاستیارب مباد آنکه شود رستگار زو

صوفی دعای اهل کرم گوی روز و شبوز بهر شکر اطعمه دستی برآر زو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به آرزوها و نیازهای خود اشاره می‌کند. او از بخت می‌خواهد که برکت و محبت را از دلدارش به او برساند. شاعر به زیبایی دلدار اشاره می‌کند و آرزو دارد که نعمت‌های زندگی (مانند نان و عسل) برایش فراهم شود. او همچنین از بلای عشق و جدایی شکایت می‌کند و به سراغ محبت‌های الهی می‌رود. در نهایت، شاعر از صوفی می‌خواهد که دائم دعا کند و برای شکرگزاری عمل نیکی انجام دهد. این اشعار به بیان احساسات عاشقانه و نیاز به محبت و نعمت می‌پردازد.