بخش ۱۱

۱ بیت

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستبنوش باده که بنیاد عمر بر بادست

در جواب او

مرا ز پیر کلیچه نصیحتی یادستمنوش قرته که بنیاد قرته بر بادست

چوپیه و دنبه گدازان شود ز آتش جوعکسی هریسه چو پیش از غروب ننهادست

به سر معنی گیپا نمی رسد هر کسکجا رسد به معما کسی که نگشادست

بسوخت چلبک بیچاره را به روغن دلدوید و بر سرش آمد که این چه فریادست

ز چوبها که همی خورد شب هریسه به دیگفغان فتاد به روغن که این چه بیدادست

به قصر و پنجره زلبیا چه می نازیمنه تو دل به بنائی که سست بنیادست

مکن به لوت زدن این زمان تو تعلیمشاز آن که صوفی سرگشته نیک استادست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکات اخلاقی و فلسفی دربارهٔ زندگی و ترغیب به لذت بردن از آن می‌پردازد. شاعر از پیر خرابات یادآوری می‌کند که زندگی کوتاه است و باید از باده نوشیدن و لذت‌های زندگی غفلت نکرد. در جواب، شخصی دیگر به نصیحتی اشاره می‌کند که نباید به سختی‌های زندگی توجه کرد، زیرا آن‌ها نیز گذرا هستند. شاعر سپس به وضعیت گرسنگی و تحمل سختی‌ها می‌پردازد و می‌گوید که کسی که در کمال و خوشی زندگی نکرده، نمی‌تواند به معنا و حقیقت دست یابد. او به رنج و زحمت‌ زندگی و محنت‌هایی که انسان‌ها متحمل می‌شوند اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید به زیبایی‌های ظاهری دل بست، زیرا آن‌ها سست و ناپایدارند. در نهایت، شاعر به اهمیت آموزه‌های صوفیانه و ریاضت اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان باید از استادان خود درس بگیرد تا به حقیقت معنوی برسد. overall، شعر بر لزوم درک عمیق از زندگی و پرهیز از وابستگی به جوانب مادی آن تأکید دارد.