بخش ۱۲۶

۱ بیت

آن کس که به دست جام داردسلطانی جم مدام دارد

در جواب او

آن ترک که گرده نام داردحسن و شرفی تمام دارد

دل میل به بره کرد و لحمشبنگر چه خیال خام دارد

ترشی چو به گوشت بود گفتمشه ملک حبش تمام دارد

عیبی نبود مویز با جوزمیرست بسی غلام دارد

آن لحم قدید دل زمن بردآری نمکی تمام دارد

رسمی بود این برنج و حلواهر صبح که هست شام دارد

تلخی نبود زمرگ او راصوفی چو عسل به کام دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف و تمجید از ویژگی‌های یک شخص خاص می‌پردازد. او به سلطنت و جواهرات اشاره می‌کند و برتری‌های فردی را ستایش می‌کند. در ادامه، به زیبایی و شرافت ترک زبانی اشاره می‌شود که دارای جاذبه‌های خاصی است. شاعر همچنین اشاره دارد که دلش به سوی او میل دارد و از طعم‌های تلخ و شیرین زندگی سخن می‌گوید. در نهایت، او به رسم و رسوم مربوط به خوراکی‌ها و شیرینی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که تلخی در مرگ او وجود ندارد، بلکه او به مانند عسل برای صوفیان جذاب است. به طور کلی، شعر درباره زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی و عشق است.