بخش ۱۱۶

۱ بیت

دلم به درد و غم عشق مبتلی تا کیز شوق زلف تو در دام صد بلا تا کی

در جواب او

مرا به سینه تمنای ماس وا تا کیدلم به صحنک پالوده مبتلی تا کی

کنون به دهر چو ماقوت نیست صابونیبه سینه ولوله شوق زلبیا تا کی

شدند جلبک و روغن به تابه اندر تحتمیان عاشق و معشوق ماجرا تا کی

ز حد گذشت بیا مطبخی کرم فرمابگوی در دل من شوق زیروا تا کی

ربوده قامت زناج جمله دلها رامیان خلق ندانم که این بلا تا کی

نوای مرغ بود خوش به گلشن منقلبگوی نان تنک سفره بی نوا تا کی

به درد جوع اسیرست صوفی مسکینمقیم در شب و روز از پی دوا تا کی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم عشق سخن می‌گوید و به احساسی عمیق از شوق و از دست رفتن پرداخته است. او از گرفتار شدن در دام زلف محبوبش و تمنای او می‌نالد و از فقدان آرامش در زندگی یاد می‌کند. به نظر می‌رسد که روزگار برای او پر از سختی و بلاست و او از کنجکاوی درباره مدت زمان این درد و رنج سوال می‌کند. شاعر با زبان زیبا و استعاره‌های جذاب به بیان ناامیدی و آرزوی خود برای گریز از این وضعیت می‌پردازد و به نوعی احساس تنهایی و گرسنگی عاطفی را هم منتقل می‌کند. در نهایت، او خواهان تسکینی برای این درد و ادامه ندادن این وضعیت است.